Świat Zuzy

Jesteś tu: » Strona startowa » Prace naszych uczniów » Świat Zuzy

 

 

***

We śnie ukazał mi się świat.

Radosny, wesoły.

Tolerowali mnie tam wszyscy,

nawet „rasistowcy”.

Było nas tam więcej,

nas – niepełnosprawnych.

Gdy się obudziłem,

słoneczna jutrzenka wkradła się do okna.

„Chcę, by ten sen trwał na wieki” –

myśl mi taka zagościła w głowie.

Bo gdy na wózku do szkoły pędziłem,

smutny byłem.

Koledzy mnie nazywają „dziwnym kosmitą”.

Koleżanki ze mną nie rozmawiają.

Tylko parę osób nawiązało ze mną więź przyjazną.

 

 

***

Ludzie – istoty niezbyt proste,

Los ich nie jest wcale łatwy.

Są jednak silni,

Twardzi jak głaz.

Zawsze wstaną,

Podniosą się.

Lecz gdy nie mogą...

Zawsze jest ktoś obok.

To przyjaźń jest właśnie –

Międzyludzka, wielka.

Człowiek przyjaźni potrzebuje

Jak wody szafirowej

I... ciepła tego.

Bo przyjaźń to nie jest rzecz zwykła, zbędna.

Ona jest bardzo potrzebna.

 

 

 

 

 

JESIEŃ

 

We wrześniowy dzień

Idzie piękna pani.

Kobieta wysoka,

Z radością na twarzy.

We włosach jej miedzianych

Powiązanych w wiele cienkich warkoczy,

Listki pomarańczowe

Jak zachodzące słońce.

Suknia jej karminowa

Obszyta złotą nitką,

Musnęła trawę zieloną,

Już prawie znikającą.

Z pleców jej odkrytych

Wyrastają skrzydła.

Kolor mają bladooranżowy,

Kształt ich klonowy.

Świecą w świetle poranka.

A gdy pani Jesień

Na nich odleci,

Liście opadną

I świat okryje się

Białą pierzynką,

A będzie nim władać jasnowłosa Zima.

 

Zuzanna Grzybowska, kl. V

Opracowanie: szkolnastrona.pl